Czesław Śnieć
Biografia
Urodził się 30 stycznia 1919 roku w Kutnie. Po ukończeniu szkoły powszechnej i gimnazjum zdał maturę w 1938 roku, a w tym samym roku rozpoczął służbę w 18. pułku piechoty. 3 stycznia 1939 r. przeniesiony został do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie na szkolenie w zakresie pilotażu. Nie wziął udziału w działaniach bojowych we wrześniu 1939 roku, lecz został ewakuowany wraz z rocznikiem.
Po przebyciu trasy przez Rumunię i Syrię dotarł do Francji, skąd trafił do brytyjskiego centrum szkolenia personelu latającego w Rabacie. Po kapitulacji Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii i wstąpił do Polskich Sił Powietrznych, otrzymując numer służbowy RAF P-1623. Przeszedł szkolenie w Weeton i w 1 Flying Training School, a następnie od lutego do kwietnia 1941 r. został przydzielony do 317 dywizjonu myśliwskiego. Po krótkim okresie służby trafił do 55 OTU na szkolenie w lotach na Hawker Hurricane, a po jego ukończeniu wrócił do dywizjonu 302. 19 sierpnia 1942 r. brał udział w dwóch lotach bojowych nad Dieppe.
7 września 1942 r. podczas operacji Circus 217 zestrzelił Fw 190. 10 czerwca 1943 r. podczas zadania Ramrod 86 – kolejnego Fw 190. 8 września 1943 r. dowodził eskadrą A dywizjonu 317 podczas operacji Ramrod S.41 i w rejonie Lille uzyskał prawdopodobne zestrzelenie Messerschmitta Bf 109. W rejonie Lille jego samolot został trafiony ogniem obrony przeciwlotniczej, lecz udało mu się wylądować w pobliżu Armentières. Udało mu się uniknąć niewoli, nawiązując kontakt z miejscową Polonią, która przekazała go francuskiemu ruchowi oporu. Po przygotowaniu fałszywych dokumentów przedostał się przez Pireneje do Hiszpanii, a stamtąd wywieziony do Pampeluny i osadzony w więzieniu w Miranda de Ebro. 6 stycznia 1944 r. został zwolniony z więzienia i dotarł do Madrytu, a stąd do Gibraltaru. 17 stycznia powrócił do Wielkiej Brytanii.
Po badaniach lekarskich i odpoczynku 24 maja został przydzielony do dywizjonu 309. 2 lipca przeszedł do 84 GSU, a na początku sierpnia do dywizjonu 317, gdzie 23 sierpnia objął stanowisko dowódcy eskadry. 1 lutego 1945 r. przeniesiono go do dowództwa 1. Polskiego Skrzydła Myśliwskiego, a 23 października ponownie skierowano do dywizjonu 317 na stanowisko dowódcy eskadry B. 22 grudnia powrócił do macierzystego dywizjonu 302 na stanowisko dowódcy eskadry A. 30 kwietnia 1946 r. zawarł związek małżeński.
Po demobilizacji wrócił do Polski i zamieszkał w Kutnie z matką i żoną. Pracował jako dyrektor Węglokoksu oraz w Polskiej Żegludze Morskiej, a w latach 1968–1972 pełnił funkcję attaché ds. morskich przy ambasadzie RP w Nigerii. Zmarł 13 kwietnia 1972 r. w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera 45B, rząd 21, grób 1).
W czasie II wojny światowej wykonywał 192 loty bojowe o łącznym czasie 255 godzin i 20 minut, z których dwa samoloty nieprzyjaciela zostały zestrzelone pewnie, a jeden prawdopodobnie.