Jerzy Staniszkis
Biografia
Jerzy Staniszkis urodził się 23 listopada 1914 roku w Kutnie. Był synem Witolda Teofila Staniszkisa i Wandy Korwin-Piotrowskich, brał także udział w życiu rodzinnym jako brat Witolda Wincentego i Olgierda Justyna. Ukończył I Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie w 1933 roku oraz Politechnikę Warszawską (1945) – był uczniem Bohdana Pniewskiego.
We wrześniu 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej jako podporucznik 3 Pułku Szwoleżerów Mazowieckich. W październiku 1939 dostał się do niewoli i spędził lata wojny w obozach jenieckich w Weilburgu, Ostenrode oraz od jesieni 1940 w Woldenbergu. Był również jednym z organizatorów i uczestników Olimpiady za drutami zorganizowanej w 1944 roku w Woldenbergu.
Po wojnie wrócił do Warszawy i pracował w Biurze Odbudowy Stolicy, Biurze Urbanistycznym Warszawy oraz w Pracowniach Budownictwa Przemysłowego i w Miastoprojekcie Stolica. W latach 1946–1950 był asystentem na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1950 został profesorem Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Poznaniu. W okresie socrealizmu zajmował się architekturą wystawienniczą, tworząc nowatorskie systemy do konstrukcji stelaży i mebli wystawowych. W 1960 wyjechał do Iraku, gdzie podjął pracę na Uniwersytecie Bagdadzkim, a w latach 1962–1987 był profesorem na Wydziale Architektury Uniwersytetu Detroit. Do Polski wrócił w roku 1993 i zamieszkał w Warszawie, na Ursynowie, w pobliżu Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Mając 83 lata wygrał konkurs i zaprojektował Pomnik Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie.
Żoną Jerzego była Maria Elżbieta z Szyllerów (1920–1999), z którą miał syna Jana (ur. 1947) i córkę Hannę (ur. 1948). Zmarł w Warszawie 17 marca 2009 roku i został pochowany na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym przy ul. Żytniej w Warszawie.