Tadeusz Szkarżyński (Skarzyński)
Biografia
Urodzony 10 kwietnia 1886 w Kutnie, zmarł 2 kwietnia 1944 w Radomiu. Był polskim aktorem teatralnym i filmowym, reżyserem teatralnym i dyrektorem teatrów.
W 1905 roku wraz z bratem Witoldem za udział w strajku szkolnym oraz przynależność do PPS został usunięty ze szkoły, aresztowany i osadzony w Twierdzy Modlin. Po opuszczeniu aresztu występował w amatorskich przedstawieniach warszawskiego Koła Handlowców oraz uczęszczał do Klasy Dramatycznej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. W kolejnych latach występował w Łodzi (1908, 1913–1915), Wilnie (do 1911), Kijowie (1911–1912, 1912–1913), Płocku oraz Radomiu (1912).
Lata 1915–1917 spędził w Rosji, grając m.in. w polskim Teatrze Ludowym w Petersburgu (1916–1917). Następnie przebywał w Finlandii, należał do sekcji dramatycznej stowarzyszenia Zjednoczenie Polskie w Helsinkach (1917–1918). Po powrocie do kraju występował na scenach stołecznych: w Teatrze Praskim (1918–1921), Teatrze im. Bogusławskiego (1921–1922), Teatrze Polskim oraz Teatrze Małym (1923–1925). Sezon 1925/1926 spędził na deskach Teatru Miejskiego w Bydgoszczy, a kolejny – Teatru Letniego w Warszawie.
W 1927 roku objął dyrekcję Teatru Miejskiego w Płocku. Tam też, w 1928 roku wyreżyserował widowisko Wesele na Kurpiach wg dramatu ks. Władysława Skierkowskiego. Z przedstawieniem tym zespół występował w latach 1928–1929 m.in. w Warszawie, Wilnie i Poznaniu. Skarżyński wyreżyserował dwa kolejne widowiska: Wesele sandomierskie oraz Wesele łowickie i – po przekształceniu zespołu w objazdowy Teatr Regionalny – odwiedził z nimi w latach 1929–1930 ponad 90 polskich miast.
Od 1932 roku zajmował się wyłącznie aktorstwem. Był członkiem zespołów warszawskich: Teatru Ateneum (1932) i Teatru Polskiego (1933) oraz gdyńskiego Teatru Spółdzielczego (1939). Podczas II wojny światowej należał do polskiego ruchu oporu. Z tego powodu został w marcu 1944 roku aresztowany przez Gestapo i osadzony w radomskim więzieniu, gdzie zmarł.
W 1915 roku w Wilnie zawarł związek małżeński z Wandą Marią Romm. Z małżeństwa urodziła się dwójka dzieci: Ewa (1920–1929) oraz Zbigniew (1922–1943). Cała rodzina została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 109, rz. 3, m. 19).